Budaklı

Meriç Öz’ün *Budaklı* adlı romanı, yaşamın yaralarına saplanan bir şiirin izinde ilerliyor. İki ayrı bölümden oluşan eser, anlatılamayan deneyimlerin sessiz çığlığını, doğanın ve insanın iç içe geçen melankolisine dönüştürüyor. Çıplak bir ağacın dallarına takılan rüzgâr misali, sözcükler de burada acıyı ve umudu aynı anda taşıyor. Kurak topraklara düşen yağmur damlaları gibi, her satırda bir yara kabuk bağlıyor, bir başka yerde yeniden kanıyor. Yazar, mevsimlerin kucağında unutulmuş bir ağustosu, boşalan incir dallarını, tuzlu denizlerin boğucu derinliğini anlatırken, aslında kaybolan zamanın peşine düşüyor. Gözlerin ufuksuzluğunda boğulan, takvim yapraklarından dökülen anılar, okuru geçmişin labirentlerinde dolaştırıyor. *Budaklı*, sözün sınırlarını zorlayan, acıyı estetize etmeden yüreğe işleyen bir yolculuk sunuyor.