Bu Toprağın İnsanları

Hayriye’nin gözünde okul, yarım kalmış umutların ve gizli tutkuların kapısını aralayan bir anahtar gibidir. Her anı, geçmişin acı tatlı izleriyle canlanır zihninde; Ayşe’nin geleceği için kurduğu düşler, bir anda yeniden filizlenir. Kızının okuması, merakının peşinden gitmesi umuduyla yüreği kabarırken, bir yandan da kendi gençliğine, o sınıfın arka sıralarına dönüverir. Hasan’ın yanında, cebir sorusunu sorma bahanesiyle geçirdiği anlar, aslında içindeki fırtınaları dindirmek için bir kaçıştır. Parmaklarının hafifçe değdiği el, yüzünü kızartan bakışlar, titreyen ses... Hepsi, içinde sakladığı duyguların sessiz çığlığıdır. O anlarda, kalbinin atışlarını bile duyacak kadar yakın hisseder kendini ona. "İşte bu," diye geçirir içinden, "ben bu çocuğu seviyorum.