Bu Sefer Mavi...

Deniz, hep bir kaçış rotası oldu bizim için. Önce Cemal Süreya’nın o yorgun otobüsüyle Kargapazarı’nın virajlarında savrulduk, sonra Haydarpaşa’nın merdivenlerinden inerken İstanbul’a meydan okuduk; "Haramilerin saltanatı bitecek" diye bağırdık ama zaman geçti, her şey değişti. İstasyonlar sessizleşti, vapurlar eskidi, trenler yerini başka gürültülere bıraktı. Yine de vazgeçmedik. Bu kez maviye açılmaya karar verdik. Gemiler, kayıklar, feribotlar... Artık "miço" diye bir unvan kalmamış belki, ama ne gam! Biz yine de güvertede yerimizi aldık, denizciliğe adım atan acemi tayfalar gibi. Gemi cüzdanlarında yazmasa da, biz miço olduk işte. "Keşke o gemide olsaydım" diye mırıldandığımız şarkıların peşine düştük. Çünkü biliyoruz: Deniz, hâlâ en özgür yolculuğun adı. Dalgaların arasında kaybolmak, haramilerin saltanatına inat, özgürlüğün peşinden gitmek... Bu kez mavide buluşalım.