Bu Sefer Lila Olsun Saçlarım

Yıldız Ramazanoğlu’nun kaleminden dökülen bu hikâyeler, bir dostun ısrarlı çağrılarıyla yeşerdi. Suavi Kemal Yazgıç’ın sürekli arayıp "Yazmalısın" demesi, durup düşünmeye fırsat vermeyen günlerin ortasında bir çıkış yolu oldu. Her telefon konuşması, zihninde ansızın filizlenen karakterleri, babaları, oğulları ve farklı dünyalara ait kadınları doğurdu. Ortada ne bir not, ne de yazılı bir taslak vardı; her şey, hayal bahçesinde kendiliğinden boy veriyordu. Bu anlatılar, hatırlamanın sihriyle örüldü. Günlükler, yazarın varlığının temeliydi sanki; kaybolan bir geçmişin, kısa gibi görünse de içine koskoca bir dünyanın sıkıştığı bir tarih. O yaşlarda her şey olağanüstü gelir insana; sıradanlık fark edilmez. Hayatın karanlık anları, küçük ama yüce sevinçler, ödenen bedeller – hepsi o sayfalara dökülmüştü. İnsanın başına gelenlerden daha değerli bir hazine olamazdı ya, defterler yok olunca geriye ne kalırdı ki?.