Bu Nasıl Kardeşlik

Güneşini karartmak istemiyorlardı belki, ama elleri hep oradaydı. Yoksulluğunun değil, onların çıkarlarının gölgesinde büyüdüğünü bilmek, utancını daha da derinleştiriyordu. Anıları, bir uçurumun kıyısına itilmiş gibi kanıyordu; çocukluğuysa, geçilmesi imkansız bir nehrin ötesinde donup kalmıştı. Temmuz sıcağına rağmen üşüyordu işte, çünkü sırtındaki tuz hiç kurumamıştı. Kimileri kent sofistike, kimileri gözü kara; yağmur olup yağsalar da yüreğindeki ateş sönmüyordu. Merhametlerini kendilerine saklasınlardı – tek istediği, güneşinin önüne geçmemeleriydi. Onu karanlığa mahkûm etmesinlerdi.