Bu Nasıl Bir Gezegen Böyle Canım?

Şiir, dua ya da yalnızlığın kucağına düşmek... Hangisine sığınacaksa insan, bunu kalabalığın gürültüsünden uzakta, kendi sessizliğinde yapmalı. Yoksa gerçeğin izi kaybolur. Sarhoşken ya da öfkeyle doluyken, susmak da konuşmak da imkansızlaşır. Suat Kemal Angı, şiirle dua etmenin gizemli yolculuğuna çıkarken, kimseye duyurmadan yürüdü bu yolda. Ta ki bir okur, onun dizelerinde bulduğu huzuru bir notla paylaşana dek: *"Kekre"nin beklentilerden uzak, yatakta gerinirken bile içtenlikle söylenen bir marş olduğunu fark ettim. Bu şiir, her okuduğumda beni iyi hissettirdi.* Angı, bu sözleri kalbine kazırken, Rilke’nin izinde, Benjamin’in "zihnin büyük gerilimleri"ne lirik bir dokunuşla yaklaşıyor. Geceyi, hastalığı, aşkı aşmanın duasını fısıldıyor: *Tanrım, kerem eyle, önce geceyi geçirelim. Sonra hastalığı. Sonra aşkı.* Bu kitap, sessizliğin ve sözün buluştuğu o ince çizgide, kendi gerçeğini arayanlara.