Bu Kardan Adam Olmaz

Kader sanki ellerimizle yazdığımız satırları beğenmemiş, kitabımızı yarıda bırakıvermişti. Sokaklar ise kendi hikâyesini çizmeye kararlıydı; demir bir kalemle, Çorumlu Ekrem’in ortanca oğlunun eline tutuşturduğu bir silahla. Güvercinlerin bahçesine bıraktığı izlerden rahatsız olan Kemal amcaya öfkeli bir bakış atan genç, elindeki demiri indiriverdi. Şimdi parmak uçlarındaki yaraları, kırık tırnaklarını seyrediyor. Dudakları küskün bir kıvrımla bükülmüş, eski acılarını yoklar gibi dalağının olmadığı yeri ovuşturuyor. Keşke içindeki yangını bir sargı beziyle sarabilse. Ama olmuyor; acısı ellerinden dökülüp yüzüne, gözlerine yayılıyor. Yattığı yerden "Geçmiş olsun" diyen kadınlara bakıyor, geçip gidemiyor. Bu oda, bu sancı, bir çıkış kapısı sunmuyor. Hasibe Özdemir, sessizliğin içinde patlayan bir çığlık gibi, kırık bir hayatın izlerini sürüyor.