Bu Hayatta Bazen İtfaiyeyi Ararız

Oduncu, onları ilk gördüğünde anlamıştı: Bu insanların bir yuvası yoktu, hatta evsizlikten de öte, köksüzlükleri vardı. Televizyonun karşısında, şömineli bir kanaldan yayılan yapay ateşin önünde oturuyor, ekrandaki alevlerin ısısıyla avunmaya çalışıyorlardı. Sanki o dijital ışık, gerçek bir sıcaklığın yerini tutabilirdi. Mekânla kurdukları ilişki, içlerindeki o burukluğu ele veriyordu; ne bir adresleri, ne de aidiyet duyguları. Sadece zamanın akışına kapılmış, kaybolmuş ruhlar gibiydiler.