Bozuk

Pencerenin ardından okul bahçesine bakıyorum; çocuklar, başlarında sopa gibi dimdik duran bir adamın önünde takla atmaya çalışıyor. Kimisi ustaca dönüp kalkıyor, kimisi ters dönüp kalakalıyor, kimiyse korkusundan kenara sinmiş. Hayat da böyle değil mi zaten? Ben ikisini de becerememişim galiba. Ölümü sık sık düşünür oldum son zamanlarda. Polisiye filmler izliyorum, sebepsiz yere hüzünlenip yastıkları ısırıyorum, bazen de nedensiz bir sevinçle dolup taşsam da hemen ardından karanlığa gömülüyorum. Ne tuhaf... Zaman, nasıl olsa akıp gidiyor. Ne "Bu bir soygun!" diye haykırabiliyorum, ne de "Ateş etme!" diye yalvarabiliyorum ona. Hayatın farklı yüzleri, büyümeyen çocuklar, çocuklaşamamış yetişkinler, kasabaların dar sokakları, şehirlerin kalabalıkları arasında kaybolmuş insan hikâyeleri... Düşündüren, iç burkan, zaman zaman gülümseten insan manzaraları. Her biri, yaşamın acımasız ya da nazik bir anını yakalıyor.