Bozkırın Savaşçısı

Bozkırın tozlu rüzgârları, bir kez daha kılıçların şakırtısıyla yankılanıyor. Türk’ün Türk’e kılıç çektiği bu topraklarda, kanın rengi değişmiyor; sadece akacak damarlar farklı. Düşmanlar kapıda beklerken – Çin’in hırsı, Arap’ın tuzağı, Sogd’un açgözlülüğü – neden hep kendi içimizde parçalanıyoruz? Kağan’a başkaldırı, Kırgız boylarına saldırı, Arslan Bey’in son nefesi, Hazarlarla kanlı hesaplaşma... Ve şimdi, Oğuzlarla yüz yüze. Bir zamanlar omuz omuza savaştığımız bu insanlar için nasıl da çok kan döktüm. Hazar askerlerinin gözlerindeki korkuyu hatırlıyorum; şimdi o bakışlar yüreğimi dağlıyor. Ama ne çare? Kaderin önünde tek başına durulamaz. Şimdi Oğuz saflarında, son kez kendi soyuma karşı savaşacağım. Eğer bu kez de ölüm beni es geçerse, kılıcımı bir daha Türk’e doğrultmayacağıma yemin ediyorum. Bozkırın acımasız döngüsü, bir savaşçının vicdanında nasıl da ağırlaşıyor.