Bozkırın Kavruk Yüzlü Çocukları

Anadolu’nun susuz topraklarında, Tuz Gölü’nün kıyısındaki bir köyde, kerpiçten yapılma bir evde dünyaya geldi yazar. Çocukluğunun ilk sekiz yılı, adını taşıyan acı kuyuların suyuyla geçti. Toprağın kavurduğu bu coğrafyada, mayıs rüzgârlarına karşı boy veren ekinlerin dalgalanışı, gökyüzünde çığlıklar atan kırlangıçların uçuşu, ona umut veren küçük mutluluklardı. Bir ağacın gölgesinde uyumak, dallarına tırmanmak, meyvelerini toplamak ise en büyük hayaliydi. İşte bu kitap, bozkırın kavruk yüzlü, bağrı yanık çocuklarının hikâyesini anlatıyor; yeşilin hasretini, toprağın acısını, yaşamın direncini. Anadolu’nun derinliklerinde kök salmış herkes, bu sayfalarda kendinden bir iz bulacak. Okudukça, unutulmuş anılar canlanacak, tarihin tozlu yollarında yürüyormuş gibi hissedeceksiniz. Mevlana’nın sözleriyle, "sevgiden başka tohum ekmediğimiz" bu topraklarda, beyaz zambakların filizlendiğini göreceksiniz. Bozkırın.