Bozkırın Altın Çocuğu Timurlenk

İnsanın en güçlü yanlarından biri, unutma yeteneğidir belki de. Zamanla hafıza bulanıklaşır, önemli olanla olmayanı ayırt edemez oluruz. Ancak asıl tehlike, insanın kendini, köklerini ve yaşamın geçiciliğini unutmasıdır. Gün gelir, sadece bedenin ihtiyaçları peşinde koşarken ruhu aç bırakırız. Haramı helali gözetmeden, doymak bilmez bir hırsla tüketiriz. Maddiyatın esiri olur, manayı göz ardı ederiz. Bugün insanlık vasfını taşıyanlar giderek azalıyor. Çoğumuz, sadece kendi çıkarları için yaşar olduk. Başkalarına, doğaya, hatta kendimize karşı duyarsızlaştık. Sevgi, saygı, merhamet unutuldu. Ağaçları, kuşları, dağları hatırlamaz olduk. Okumadan düşünemiyor, çalışmadan üretemiyor, durmadan tüketiyoruz. Kendi ellerimizle yarattığımız bu boşlukta, insan olmanın anlamını kaybediyoruz.