Bozkırı Yeşerten Umut: Öğretmen

Anadolu'nun ıssız bir köşesinde, bozkırın ortasında açan bir umut hikâyesi bu. Yeni atandığı köye adım attığında, yalnızlığın kâğıda dökülen satırlarda eridiğini fark eden bir öğretmenin gözünden anlatılıyor her şey. Kalem, onun en sadık dostu olur; sessizce dinler, içindeki fırtınaları sayfalara taşır. Çocukların gözlerindeki pırıltı, büyüklerin yüzündeki çizgiler kadar derin anlamlar barındırır burada. Yoksulluk, toprağın sertliği kadar insanın yüreğini de katılaştırmış gibidir. Yetişkinler gülmeyi unutmuş, hayatta kalmanın peşinde koşarken çocuklar hâlâ hayaller kurar. Onlar için umut, belki de tek sığınaktır. Bir el uzanmazsa, bu sert toprakta büyümek, kalplerini de taşlaştırabilir. Ama öğretmenin varlığı, belki de o umudu yeşertecek tek şeydir. Bozkırın ortasında, bir avuç insanın mücadelesi, sessiz ama güçlü bir direnişe dönüşür.