Bozkırda Altmışaltı

Yozgat’ın tozlu sokaklarında bir esnafın içtenliğiyle başlar her şey. Handan Hanım, yumurta alırken "Taze olsun, az olsun," der, ama asıl istediği, o dükkândan içeri her adım attığında karşısına çıkan sıcaklıktır. Çünkü orası, sadece yumurta satılan bir yer değil, mahallenin nabzının attığı, dedikoduların, sevinçlerin, hüzünlerin paylaşıldığı bir köşedir. Çamlığa çıkan yokuşlarda âşıklar dolaşır, Tina’nın çilleri güneşte parlar, Aziz Efendi’nin sobasında ayvalar kızarır. Bir yanda Piç Sevi’nin çalımlı yürüyüşü, öte yanda Refet Efendi’nin dertli bakışları... Şahin’in Memnune’ye yazdığı aşk mektupları, kendirden örülmüş sepetler, kına kokulu eller, kaya tuzuyla lezzetlenen yemekler... Mustafa Çiftçi, taşranın yalın ama derin dünyasını anlatırken, gülümseten hikâyelerle dolu bir tablo çizer. "Vatandaş ne isterse ver, yok deme," felsefesiyle işleyen bu küçük dükkân, aslında koskoca bir hayatı barındırır..