Bozkır Masalı

Toprak yol, köye doğru kıvrılarak uzanıyordu; papatyaların, menekşelerin ve yabani güllerin arasında kaybolup giden bir iz gibi. Kaç kez bu yolu yürümüştüm, kaç kez çamuruna batmış, tozuna bulanmıştım. Şimdi ise son kez bakıyordum ona. Bavulum elimde, yavaş yavaş yaklaşan otobüsün yanına ilerlerken, eylül rüzgârı tenimde garip bir hüzün bırakıyordu. İçimde bilinmezliğin verdiği bir ürperti, adeta yeni bir hayata adım atmanın ağırlığını taşıyordu. Otobüsün kapısı açıldığında, tanımadığım bir dünyanın eşiğine basacaktım; belki de sonsuz bir yolculuğun ilk adımıydı bu.