Bozadam

Zamanla değişen sadece insanlar değil, korkularımız da şekil alıyor. Herkesin içine sinen bu dönüşümü hissediyoruz; bir zamanlar kaçtığımız şeyler, farkında olmadan bizim bir parçamız oluveriyor. Yeni bir başlangıç, güvenli bir köşe, sıcak bir dokunuş ararken kaybetmenin aslında başka bir buluşma olduğunu öğreniyoruz. Ömer İzgeç, *Bozadam*’da bize tuhaf ama tanıdık bir evrenin kapılarını aralıyor. On iki yaşındaki Es’in gözünden tanrının anlamını, inancın sınırlarını, kaderin cilvelerini ve umudun direncini sorgularken, çevremizde sıkça gördüğümüz ayrımcılığın, ikiliğin ve öfkenin tohumlarıyla yüzleşiyoruz. Zamanın ve mekanın belirsizliği, anlatının gizemli dokusuyla birleşerek okuru hikâyenin tam ortasına çekiyor. Geçmişin unutulması, yerini huzursuzluğa ve gücü ele geçirme hırsından beslenen bir öfkeye bırakmış. Farklılıkların silinmesiyle var olunabileceğine inananlar, korkunun pençesinde ötekini yok etme dürtüsüne kapılmış durumda.