Boyunduruk

İçimde bir zamanlar yükselen camdan köşkler artık toz. Sustum, çünkü geriye ağlayacak ne kaldı ki? Gülmeyi unuttular, gözyaşının da bir anlamı yok sanki. Toprağı ıslatacak yağmurlar çoktan çekildi, türküler susalı aylar oldu. Sen her gün biraz daha uzaklaşırken, ben burada, unutulmuş tapınaklarda, peygambersiz bir put gibi dikiliyorum. Harcanmış, suçlanmış, kapkara dağların ardında kaybolmuşum. Artık utanacak bir şey de kalmadı geriye. Sustum, çünkü söyleyecek sözüm yok. Boş trenlere el sallamanın ne anlamı var ki? Her şey tükendi, geriye sadece sessizlik kaldı.