Boyumu Aşan Ömür

Geceye sızan yalnızlık, tenine işlemiş gibi duruyor. Parmak uçlarında hissettiği bu hüzün, sadece bir duygu değil; bir yaşam biçimi sanki. Gözleri uzaklara dalıp gittiğinde, aklından geçenler tıpkı sarmaşıklar gibi sarıyor her yanını. Yakasına takılan yalnızca çiçekler değil; geçmişin ağırlığı, anıların sessiz çığlığı da var. Türk şiirinin derinliklerinde yüzüyor, rıhtımlardan topladığı yalnızlıklarla besleniyor ruhunu. Giden gemilerin ardından sesini duyurmaya çalışıyor, ama sesi rüzgârda kaybolup gidiyor. Devrimlerin gölgesinde kaybolmayı seçiyor, bakışlarında anlam aramanın nafile olduğunu bilerek. Şiir, onun için reçete değil; bir nefes alış, bir varoluş biçimi. Doktor yazısıyla değil, yüreğinin atışıyla yazıyor her dizesini.