Boynumda Bir Dize İnci

Bir kolye düşer boynundan, inciler asfalta saçılırken etekliği yırtılır. Çığlıklar duvarlarda yankılanır, tırnak izleri derine işler. Kül saçlar, gül yanaklar; beden bir çuval kemik olup dökülmeye hazırdır. Reyhan Yıldırım’ın satırları, kanın akışını izlerken kurduğu bu karmaşık ilişkiyi anlatmanın zorluğuyla yüzleşiyor. Her okur, sözcüklerin kendi hayatında kazandığı yeni anlamlarla karşılaşırken, yazarın dünyasında sıkışıp kalmış başka yaşamların izini sürüyor. Anılarla örülü kırılma anları, her seferinde yeniden şekillenir Yıldırım’ın kaleminde. Tanıdık imgeler bile özgünleşir, sıradanlık perdesi aralanır. Özel insanlar, mekanlar, anlar; hepsi kendi öykülerini fısıldar. Günümüzün her şeyi standartlaştıran gürültüsünde, bu hikayeler insana susuzluğunu hatırlatır. Reyhan Yıldırım, tam da bu susuzluğa cevap vermek için gelmiş gibidir.