Böyle Olsun İstemezdim

Şehir, adımlarının altında eriyip gidiyor sanki. Kale surlarına tırmanırken, uzaklaşan sokakların yerine içindeki ağırlık yerleşiyor. Terasta durup, şehrin son ışıklarına bakmak istiyor; tıpkı bir veda gibi. Yıkılmak üzere olan bir binanın son direği misali, surlar ona tutunacak bir şey veriyor. Derin bir nefes alıyor, tuz kokulu akşam havasını ciğerlerine çekiyor. Acele etmiyor; her nefes alış verişinde şehrin kokusu, içindeki boşluğu dolduruyor. Pencerelerden süzülen ışıklar, bir dansa başlamış gibi dönüyor etrafında. Her dönüşte daha da parlak, daha da güçlü. Sonunda bu ışık, içindeki karanlığı da aydınlatıyor. Gözlerine dolan umut, hikâyelerin peşinde koşan bir insanın yeniden doğuşu gibi. Bazen anlatmak istediğimiz hikâyeler, aslında içimizde saklıdır; onları bulmak için durup dinlemek gerekir.