Böyle D/Okundu Kader

Mezarlıktan sessizce çekilen kalabalığın ardından, Belma tek başına kaldı Kader’in toprağa verildiği yerde. Parmakları ıslak toprağı kavrarken, dudaklarından dökülen her "Affet beni" gözyaşlarıyla karışıyordu. Sanki zaman durmuştu onun için; ta ki omzunda hissettiği eli fark edene dek. Ali, onu her yerde aramış, sonunda burada bulmuştu. "Artık gitmeliyiz," diye fisıldadı usulca. Belma başını çevirdiğinde, gözlerindeki pişmanlık Ali’yi hazırlıksız yakaladı. "Sana bir şey itiraf etmem gerek," dedi titrek bir sesle. "Kader’in sana yazdığı mektup... Aslında ben yazmıştım. Onunkini saklayıp, kendi sözlerimle yeniden kaleme aldım. Seni kaybetmek istemedim." Ali’nin yüzü bir anda soldu. Tek kelime etmeden arkasını döndü, köyün karanlık yollarına doğru yürümeye başladı. Belma’nın arkasından yükselen sesi, geceye karışan rüzgârda dağılıp gitti; tıpkı savrulan kuru yapraklar gibi.