Boy Anynası

Cemre, yıllardır suskunluğa gömülmüş bir yüreğin sessizliğini taşırken, eline geçen kitabın sayfaları arasında unutulmuş bir notla karşılaşır. Üzerindeki dizeler, yıllardır donuk kalan duygularını ansızın harekete geçirir. "Gülüşlerini divitlerle içime akıtsam, tutsam da tutamasam, sonsuz sevseydim seni..." diye başlayan satırlar, içindeki derin kuyuları dalgalandırır. Daha önce hiçbir acı, hiçbir kayıp bu kadar sarsmamıştı onu. Bu his, Uğur’a duyduğu kıskançlıktan da farklıdır; ne bir oyuncağın kaybı gibi geçicidir ne de yitirmenin boşluğuna benzer. Sanki yıllardır bastırdığı bir çığlık, en beklenmedik anda yüreğinin derinliklerinden kopup gelir. Kitabın sayfaları arasında bulduğu bu kâğıt parçası, onun için bir anahtar olur: Sessizliğin ardında yatanları açığa çıkaran, unutulmuş bir kapıyı aralayan bir anahtar.