Bothon

Zindanın taş zemini ansızın çatlayıp yana doğru kaymaya başladı. Adam, son bir hamleyle kendini karşı duvara atarken, yüreği gümbür gümbür atıyordu. Nefesi daralmış, boğazına toz kaçmıştı; etrafını saran hava, yerin altından yükselen uğultuyla birlikte yoğunlaşıp boğucu bir hal almıştı. Bir an sonra, duvar yukarıdan aşağıya yarılıp devasa bir gedik açtı. Tavanın çöküşüyle birlikte odayı kaplayan beyaz bir toz bulutu, her şeyi görünmez kıldı. Karanlıkta kaybolan sesler, çığlıklar ve taşların gürültüsü arasında, adamın son umudu da bu kaosun içinde eriyip gitti.