Boşver

Yalnız kalmak, bazen en büyük cesaret değil midir? Her defasında aynı hayal kırıklıkları, aynı yarım kalan hikâyeler, aynı acı veren "ya sonra"lar... Peki ya vazgeçmek, aslında kendine sarılmanın ilk adımıysa? Karşılıksız sevgiler, boşa harcanan umutlar, bir türlü kapanmayan yaralar... Hepsine "boş ver" demek, belki de en doğru kaçış değil, en sağlıklı başlangıçtır. Ama bu sözcük, gerçekten bir son mudur, yoksa yeni bir sayfanın ilk cümlesi mi? Yürümeyen ilişkileri zorlamak, karşılıksız duygulara tutunmak, geçmişin gölgesinde yaşamak... Bunların hepsi, zamanın boşa akıp gitmesi değil de nedir? Belki de yalnızlık, hatalı bir sevginin içinde kaybolmaktan daha masumdur. Belki de "boş ver", kırık kalpleri onarmak yerine, onlara nefes alacak bir alan açar. Peki ya siz? Kaç kez "boş ver" deyip avundunuz? Kaç kez geçmişi bırakıp ilerlemeye çalıştınız? Bu kitap, o anların, o duyguların, o sessiz çığlıkların.