Boşluk

Sahil bomboş, ufukta tek bir canlı izi yok. Denizin sonsuz mavisi, içimdeki uçurumla yarışıyor sanki. "Boşluk" dediğimiz şey, sadece dışarıda değil; benim de içimde, derinlerde bir yerde büyüyor. Bu kelime, taşıdığı anlamla yüreğimi sıkıştırıyor. Boş mezarlar, boş beşikler, boş bakışlar... Hepsi bir yerde beni izliyor gibi. Gün daha yeni doğuyor, ortalık sessiz. Martıların çığlıkları dalgalarla dans ediyor, ben ise kendi sesimi duyamıyorum. Keşke bağırsam, içimdekileri haykırsam... Belki o zaman bu ağırlık kalkar, ruhum rahat bir nefes alır. Ama korkuyorum. Sanki sesim yankılanacak, her şey durup bana bakacakmış gibi. Yine de feryat ediyorum. Çığlığım, düşüncelerimin labirentinde kaybolup gidiyor. Cümlelerim, ayaklarımın dibine düşüyor, parçalanıyor.