Börü 3 / Kurt Yangını

Gökyüzü karardığında, ulu dağların yankısı bizimle çınlar. Kılıçlar çekilir, kalkanlar kalkar; adalet uğruna dökülen kan, Toprak Ana’nın bağrında kaynar. Atalarımızın sesi rüzgârlarla gelir, kartalların gölgesi altında yürürüz. Temir Tonka’nın baltası iner, düşmanların yüreği titrer. Kırk budaklı çamın dalları gibi kök salmışız bu topraklara, ölümün gölgesinde bile eğilmeyiz. “Ölümden medet ummak, korkakların işidir!” diye haykırırız bozkırın ortasında. Ateşin kızıllığı, kanın sıcaklığıyla yoğrulmuş bu destan, gazabın ve onurun hikâyesidir. Tamu’nun kazanları kaynar, ama biz korkmayız. Çünkü biz, adımızın göklerde yankılandığı, son nefesimizin toprağa karıştığı savaşçılarız. Rüzgârlar bize yol gösterir, kayalar zaferimizi haykırır. Adalet için, namus için, özgürlük için... Kılıçlar kalkar, meydanlar inler.