Borges Borges & Gün Doğarken Gün Batımı

Borges'in geceleri, annesinin loş odasında başlardı. Maun yatağın kenarına ilişip, sessizliğe fısıldadığı hikâyeler, aslında kendi zihninin labirentlerinde kaybolmuş düşünceleriydi. Duvarlar, onun yalnızlığına tanıklık ederken, her gece bir öncekinden daha derin bir yolculuğa çıkardı. Rüyaları, birbirine geçmiş halkalar gibiydi; her biri, bir sonrakine açılan kapıyı aralardı. Uykusuz saatlerde, zamanın ötesine uzanan bu serüvenler, onun gerçekliğinden daha canlı, daha karmaşık bir dünya kurardı. Borges, kendi zihninin esiri olmuş, düşlerinin peşinden sürüklenirdi âdeta. Her akşam, gün batımının gölgesinde, yeni bir hikâyenin peşine düşmekten vazgeçmezdi.