Boncuktan Yapma Çiçek

Yolculuk bir sabah başladı; gözleri mağrur, yüreği dingin. Kavakların rüzgârla dansını seyrederken bile alışamamıştı o hüzünlü duruşa. Geçtiği her yerden sızan melal, yüzüne vuran meltemle karışıp tenine işliyordu. Bir zamanlar coşkulu, kahkahaları gökyüzünü dolduran biriydi belki de; şimdiyse sadece gülümsüyordu, denizler kadar sessiz. Susuzluğunu nehirden giderdi, suskunluğunu ise içine gömdü. Bu satırlar, hasretin günbegün biriktirdiği bir yüreğin izlerini sürüyor. Kimi zaman Anadolu’nun tozlu yollarına, kimi zaman geçmişin solgun fotoğraflarına, kimi zaman da geleceğin belirsiz ufkuna duyulan bir özlemin hikâyesi. Bir mahkûmun hüznüyle, bir çocuğun saflığıyla anlatılan bu özlem, aslında hepimizin ortak dili. Şehir sensiz bir harabeye dönmüş; avunmaksa ancak içindeki o kederle mümkün. Boncuktan yapma çiçekler gibi, kırılgan ama dayanıklı... Hasretin en saf halini arayanlara.