BOHÇADAKİ SIRLAR

Küçükken, kar tanelerinin sessizce örttüğü sokaklarda, ayak izi bile bırakmadan yürüyen bir prenses olmayı hayal ederdim. O narin çocuk, nasıl oldu da zamanla çamura batan, her adımında iz bırakan biri haline geldi, hâlâ anlamış değilim. Gökkuşağından köprüler kurup üzerinden geçerken, aşağıdaki insanlara gıpta ettiğim günler çoktan silindi belleğimden. Neler yaşadım, nasıl bu hale geldim, bilmiyorum. Sevgi karşısında hep zayıf, aşkta hep yenik düştüm. Sığınabileceğim sağlam bir omuz, demir atabileceğim güvenli bir liman bulamadım. Bu yorgun bedeni hayat mı yıprattı, yoksa ben mi kendimi harap ettim, kestiremiyorum artık. İçinde kaybolduğum sırlar bohçasında, geçmişin izleriyle hesaplaşmanın vakti geldi belki de.