Boğaziçi Mehtapları

Abdülhak Şinasi Hisar’ın kaleminden dökülen *Boğaziçi Mehtapları*, çocukluk anılarının izini sürerken geçmişin büyülü atmosferini yeniden canlandırıyor. II. Abdülhamid döneminin İstanbul’u, yazarın gözünde adeta bir rüya gibi belirir; sokakları, sesleri ve renkleriyle hayat bulan bu dünya, hem kişisel hem de kolektif bir hafızanın parçası olur. Hisar, anılarını öyle bir işler ki, geçmişin izleri zamanla silinmez hale gelir; hatıralar, romanın sınırlarını zorlayan, şiirsel bir anlatıya dönüşür. Ahmet Hamdi Tanpınar’ın da vurguladığı gibi, Hisar’ın ustalığı, geçmişi kendi içinde büyütme yeteneğindedir. Boğaziçi’nde mehtaba çıkma geleneği, yazarın satırlarında bir tören havası kazanır; doğanın, sanatın ve duyguların iç içe geçtiği bu anlar, dönemin ruhunu yansıtan bir ayna gibidir. Geçmişin cennetini andıran bu dünyayı, Hisar adeta bir heykeltıraş titizliğiyle işler, her detayda İstanbul’un ve kendi çocukluğunun izlerini taşır.