Böcü

Fyodor-Kuzmiçsk, bir zamanlar İvan-Porfiriçsk, ondan da evvel Sergey-Sergeyiçsk olarak anılan bu şehir, artık kendine has bir karanlığa gömülmüş. Büyük bir felaketin ardından, nükleer yıkımın izleri her köşede soluk alıyor; geçmişin izleri silinmiş, geriye sadece adeta Orta Çağ’ın sisli gölgeleri kalmış. Ne var ki, her şey değişse de hiçbir şey değişmemiş gibi. Radyasyonun kemirdiği bu dünyada, yaşam "Önceki Zaman"ın kırıntılarına tutunarak yeniden yeşeriyor; edebiyat, özellikle de şiir, bu yeni başlangıcın harcı oluyor. Romanın adını aldığı Böcü ise, şehrin ormanlarında kol gezen, felaketin ürünü bir varlık: geceleri insanların ensesinde nefesini hissettiren, tırnaklarıyla ruhları didikleyen, görünmeyen ama her an hissedilen bir tehdit. Tatyana Tolstaya, bu distopik dünyayı, keskin bir ironi ve akıcı bir dille resmederken, içimizdeki karanlıkla da yüzleşmemizi sağlıyor.