Bobo

Gece yarısı sessizliği sarmıştı evi. Köşedeki koltukta uyuklayan Bobo, aniden duyduğu hafif bir çıtırtıyla irkildi. Gözlerini aralayıp etrafı kolaçan etti, ama karanlıkta hiçbir şey seçemedi. Kafasını tekrar yastığa gömdü. Ne var ki, ses tekrarlandı; bu kez daha belirgin, daha yakın. Ardından mutfaktan garip bir ışık süzüldü. Bobo’nun tüyleri diken diken oldu. Hızla yerinden fırlayıp havlayarak ışığın kaynağına doğru koştu. Sesler ve ışık giderek yoğunlaşıyordu. Panikle bir aşağı bir yukarı dolanırken, Deniz ile Zuhal’in odasına yöneldi. Kapıya patileriyle vurmaya, kesik kesik havlamaya başladı. İkisi de uyanmıyordu. Neyse ki Can, Bobo’nun telaşlı sesleriyle uyandı ve odasından çıktı. "Ne var Bobo?" diye sordu. Köpek, sanki bir tehlikeyi haber veriyormuşçasına, hırlayarak merdivenlere yöneldi. "Hadi, gel benimle!" der gibiydi. Acaba Bobo’nun hissettiği bu garip durum neyin habercisiydi?