Blues

Hayat, bir düşüşün ortasında savrulurken herkes bir dal arar tutunmak için: bir şarkı, bir söz, umut ya da öfke... Yaralar kanarken eller değişir, bazıları bu geçişte kayar gider. İşte o an, sıfır noktasıdır. Yollar tüketilmiş, sözler tükenmiştir. "Bir daha aynı yere basmayacağım" diye başlayan inat, "uzatılan eli reddedeceğim" diye sürer. Derisini değiştiren bir yılan misali, başka bir akışta kendini bulur insan. Zamanla çukurlar dolar, içine çeker. Kendi karanlığında boğulmamak mümkün mü? Olurdu belki, eğer evrende sevgi ve acı insan yüreğinden daha büyük bir yer tutmasaydı... Öyleyse seslere, renklere, ritme kulak verelim; yalnızlığımızı çoğaltarak paylaşalım.