Bize Yalnızlık Düştü

İki yabancı, İstanbul’un sisli bir akşamında vapurun camına buğulanmış parmaklarıyla yazı yazarken buluşabilir mi? Belki otobüsün sarsıntılı yolculuğunda göz göze gelir, havanın soğuduğundan, şehrin küçüldüğünden dem vururuz. Bir çay bahanesinde, nemli bir gecenin karanlığında yan yana otururuz; suskunluk, konuşmaktan daha anlamlı gelir. Kız Kulesi’ne bakarken dalgaların sesi eşliğinde, herkesin bildiği o hikâyeyi bir kez daha mırıldanırız. Ama asıl soru, neden burada olduğumuzdur. O an fark ederiz: zaman, aramızdaki mesafeyi nasıl da büyütmüş, her şeyi nasıl da silikleştirmiştir. Belki bir gün yolları kesişiriz, ama birbirimizi tanımamış gibi geçip gideriz. Yalnızlık, bazen en kalabalık anlarda bile en yakın hissettirir kendini.