Bize Kalsa Böyle Geçerdi Akşamlar

Ankara’nın puslu akşamlarında, üç kişilik bir hayal kırıklığı dolaşıyor. Zafer, Mahir ve Filiz; Tunalı’nın ıslak kaldırımlarında, Karanfil Sokak’ın loş ışıklarında, Opera Meydanı’nın gürültüsünde kaybolup duruyor. Pastanede peynirli börek ısmarlayan Zafer, yanında Frenk üzümlü pasta isteyen Filiz, bir de hiçbir şey talep etmeyen Mahir var. Üçü de biliyor aslında: Filiz gelmeseydi, her şey daha sakin, daha bildik geçerdi. Ama o geldi ve her şey değişti. Zafer’in koluna giren Filiz, Mahir’in cebine soktuğu elleriyle yürüyor şimdi. İçilen içkiler, girilen barlar, konuşulmayan sözler... Serhan Ergin, aşkın ve dostluğun o ince çizgisinde gezinirken, gündelik hayatın sıradanlığında saklı olanları, sadece "ben", "sen" ve "o" ile anlatıyor. Sessizliğin, tereddütlerin ve isimsiz özlemlerin romanı bu; gri bir şehirde, üç kişilik bir yalnızlık.