Biz Gibi

Yağmurun altında, geçmişin acımasız yankısı bedenine saplanıyor sanki. Gözlerini kapatsa da görüntüler silinmiyor: yerde yatan, alnında kurşun izi taşıyan kardeşi. Ömür boyu paylaştıkları anılar, şimdi keskin bir sessizlikte donup kalmış. Yanında duran Ali’nin kolları, çaresizliğini sarmalamaya çalışsa da, içindeki fırtına dinmiyor. On üç yılın umutları, bekleyişleri, sevgisi bir anda nasıl da kırılganlaşmış. Kardeşinin dudaklarında aradığı son gülümseme yok; sadece buz gibi bir boşluk var. Ali’nin nefesindeki titreşim, omzuna düşen yaşlar, ikisinin de aynı yarayı taşıdığını hatırlatıyor. Bu vedanın ağırlığı, gözyaşlarıyla bile hafiflemiyor. Acı, her damlasında daha derine işliyor.