Biyopsinin Dondurma Üzerindeki Etkisi

Hastaneden çıktık, bahçede durduk bir an. Kucağımda yeğenim, yanımda annemle kardeşim. Soğuk, acımasız bir kış günü. Etrafımda banklarda oturanlar, ağlayanlar, dua edenler, ekmeğini ısırıp düşünenler... Her birinin derdi ayrı, ama hepsi aynı yerde buluşmuş. Hastane bahçeleri böyledir işte; asıl mesele hastalanmak değil, o kapıdan içeri adım atmaktır. Kardeşim sordu: "Abi, odadaki çocuğun babası ne dedi?" Boğazım düğümlendi, "Hiç," diye geçiştirdim. Pencereden bakan adama bakmamak için başımı çevirdim hemen. Gözlerim doldu, içimde bir şeyler kırılıyordu sanki. O an, her şeyin ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha hatırladım.