Bitmeyen Kış

Evin içinde yaşamın son nefesi çekildiğinde, duvarlar adeta kanı çekilmiş bir beden gibi büzülüp kaldı. Salonun sıvaları, yerde biriken küçük toz yığınlarına dönüştü; yılların yorgunluğu, güneşin acımasız ışıkları altında perdelere sinmiş sarı lekelerde saklıydı. Pencerelerden sızan temiz hava, rutubetin ağır kokusunu bastıramadı. Yağmurlar yağdı, bahçeyi istila eden otlar evin boyunu aşarak, sanki hiç insan eli değmemiş gibi vahşi bir ormana çevirdi. Emekle ekilen toprakta domatesler, salatalıklar kurudu; kemirgenlerin yuvalandığı, tütünlerin saklandığı ahşap dolaplar delik deşik oldu. Kuşların cıvıltıları, evin köşelerinden ormanın derinliklerine yayılan bir yankı gibi günlerce duyuldu. Gül dalları sertleşti, yaprakları hiç sevilmemiş bir yabanıllıkla kabalaştı. Menekşeler, saksılarında çürüyerek acı bir sona teslim oldu. Yoldan geçen araçların ışıkları, karanlık sokaklardan süzülüp odalarda hayaletimsi.