Bitkiben

Ömer Şişman’ın *Bitkiben*’i, günlük hayatın arka sokaklarında gezinen, sıradanın içindeki olağanüstüyü yakalayan bir dil deneyi. Şair, şiiri "şiirsel" olana hapsolmaktan kurtarıp sokak ağzına, reklam sloganlarına, gazete manşetlerine, hatta yarım kalmış cümlelere kadar genişletiyor. Her şey onun için malzeme: bir marketteki indirim duyurusu, bozuk bir radyodan sızan ses, bir yabancının durakta söylediği yarım yamalak söz. *Bitkiben*, bu parçaları bir araya getirirken okuru da hayatın kendi laboratuvarına davet ediyor. Şişman’ın dili, hem mesafeli hem samimi; hem öfkeli hem kırılgan. Klişelerden uzak duran, ama gerçekliği de göz ardı etmeyen bir üslup bu. Şiirleri, tutuk bir itiraf gibi başlayıp ansızın keskin bir saptamaya dönüşüyor. Ne fazla duygusal ne de soğuk; sadece hayatın kendisi gibi: karmaşık, tutarsız, ama bir o kadar da tanıdık.