Bisikletler De Uçar

Eski bir bisikletin gıcırtılı tekerleri, yamuk çamurlukları ve rahatsız selesiyle bile özgürlüğün kapılarını aralıyordu. Artık başkalarına ait olmayan, geri verilmesi gerekmeyen, zamanla yarışmak zorunda kalmadığı bir demir atı vardı. Çubuk frenleri ne kadar çabuk bozulursa bozulsun, bu bisiklet ona aitti – sadece ona. Ve şimdi, en çok özlediği yere, bağına, kendi hızıyla, kendi yoluyla gidebilmenin heyecanı yüreğini ısıtıyordu. Bisikletin her sarsıntısı, her virajı, sanki yıllardır beklediği bir serüvene adım atmanın coşkusunu taşıyordu.