Birkaç Tuhaf Gün

Gözlerindeki yorgunluk, peşinde koştuğu gölgelerin ağırlığıyla derinleşiyor. Aynaya her bakışında, içindeki çatlaklar yüzüne daha net yansıyor; ruhunun huzursuzluğu, tenindeki solgunluğa öfkeleniyor. Başını çevirdiğinde, halının üzerinde ürkek bir hareket dikkatini çekiyor. Yavaşça yaklaşıyor, o narin bedende korkunun izlerini arıyor. Parmaklarının arasına aldığı o küçük varlığa, ezmeden önce fısıldıyor: *"Zayıflığının bedelini ödeyeceksin."* Bu birkaç tuhaf gün, yaralı ruhlara bir ayna tutarken, aynı zamanda umudun da kapısını aralıyor. Karanlığın içinde kaybolmuş olanlar için bir çıkış yolu sunuyor: İnsan olmanın yükünü taşıdıktan sonra, belki de yeniden doğmak mümkün olacak.