Biraz Kül Biraz Duman

Yağmur, camları yavaş yavaş çizerek akarken dışarısı gri bir perdeye dönüşmüştü. Gökyüzü, sanki bütün hüznünü biriktirmiş gibi, ağır bulutlarla kaplıydı. Güneşin yüzünü göstereceğine dair en ufak bir umut bile yoktu. Gözlerim camda, donup kalmış bir damla yaş gibi, geçmişin sisli koridorlarında kaybolup gitti. Tıpkı yıllar önce, unutulmuş bir anının izinde donup kalan birinin bakışları gibi. Dışarıda akan her damla, içimde biriktirdiğim sessizliğin yankısıydı. Zaman, bazen durur gibi olur; o anlarda geçmişle bugün arasında ince bir çizgi kalır sadece.