Biraz Barbar

Temmuz gecesi, alışılmışın dışında bir serinlik sarmıştı sokakları. Oysa yaz ortasıydı; güneşin yakıcı sıcağı yerini bir anda sessiz bir ürpertiye bırakmıştı. İnsanlar evlerinden, sıcak yuvalarından çıkıp meydanlara aktı bir sel gibi. Çocuklarını, geleceğini düşündüler; vatan toprağına sahip çıkmak için yürüdüler. Asfaltlar, ayak sesleriyle doldu; meydanlar, kararlı bakışlarla aydınlandı. O gece, çelik namlulara karşı etten bir kalkan örüldü. Gözlerinde aynı ateş, yüreklerinde aynı inanç vardı. Ankara’nın bağrında bir yara açıldı, ama halk, kanat çırpan kuşlar misali, acıyla değil umutla ısındı. Türkiye, yeniden doğmanın sancısını yaşarken, meydanlarda bir milletin direnci yeşerdi. O gece, temmuzun ortasında, bir ülke ayağa kalktı.