Bırak Kalsın Küllerimiz

Mertcan Karacan’ın dizeleri, geçmişin tozlu sayfalarından süzülüp gelen bir yankı gibi. Modern zamanların gürültüsünde kaybolmuş bir şairin sesi bu; ne eskimiş ne de güncelliğini yitirmiş. İstanbul’un kalabalığında, doğanın soluğunun kesildiği bir çağda, hâlâ tertemiz bir duyarlılıkla yazıyor. Şiirleri, sanki Beyoğlu’nun eski kahvelerinde, Rüştü Onur’un yanında oturup vapur dumanlarına bakarak doğmuş. Lirik bir duruluk var sözlerinde; bugünün şiirinde pek rastlanmayan bir sıcaklık, bir incelik. Karacan, adının taşıdığı iki can gibi: biri şiire hayat üflüyor, diğeri şiirin batmakta olan umuduna tutunuyor. Dizeleri, zamanın ötesinden gelen bir fısıltı; hem kırılgan hem de dayanıklı.