Bırak Beni / Portakal Kızım

Nebahat Hanım, yıllardır içini kemiren sorunun yanıtını beklerken buldu kendini yeniden. Deren’in annesinin hayatıyla kesişmesi, her şeyi alt üst edebilirdi. Bu olasılık, zihninde dönüp duruyordu; ne zaman kapansa, o düşünce bir gölge gibi beliriveriyordu. Beklemek, alıştığı bir şeydi artık. Hayat, ona beklemeyi öğretmişti sanki; her şey, zamanın yavaşça olgunlaştırdığı bir meyve gibiydi. Ama bu seferki bekleyiş farklıydı. Gözleri doldu birden, sessizce silmek zorunda kaldı yaşlarını. Belki de annelik duygusunun o tarifsiz yumuşaklığıydı bu. Deren’in yerinde olmak istemediğini düşündü bir kez daha. O ateşin içinde yanmak, dayanılır gibi değildi. Annelik, kelimelerle anlatılamazdı; sadece yaşanırdı, o kadar. Ve Nebahat Hanım, bu gerçeğin ağırlığını her gün yeniden hissediyordu.