Bir Zamanlar Bozkırda

Kış hazırlıkları tamamlanmıştı: kalın yün çoraplar, sağlam potinler, omuzlara asılı mavzerler ve fişeklikler... Atlar arabaya bağlanmış, keçe battaniyeler serilmiş, ateş yakmak için gerekli her şey yüklenmişti. Yol azığı da eksik değildi. Pekmez çömçeleri dudaklardan süzülürken yanaklar kızarmış, gözler ışıl ışıl parlıyordu. Görev omuzlardaydı; başlar dik, yürüyüşler kararlıydı. Her şey yolunda görünse de bir soru zihinleri kurcalıyordu: Ya kurtlar? Tayyibe, çeşmeden su doldururken hareketleri suyun akışı kadar doğaldı. Lüleden dökülen su, ara sıra deli gibi savrulup kızın duru güzelliğini kıskanır gibiydi. Bir köşede, durgun bir sessizlikle olanları izleyen Âdem ise zihnindeki fırtınalarla boğuşuyordu. Gecenin karanlığında gökyüzü saklambaç oynuyordu. Ay, gözlerini yummuş, yıldızlar saklanmıştı. Bulutlar, bu oyuna perde olmuştu. Mustafa, gece yarısını bekledi; çarıklarını yağlayıp sessizce evden.