Bir Yürüyüşün Serencamı

Toprağın derinliklerinden gökyüzünün sonsuzluğuna uzanan bir yolculuk bu. Başlangıç, evrenin ilk kıvılcımıyla atıldı; zerreler halinde dağılan, birleşen, dönüşen bir varoluşun içindeydik. Her birimiz, bilinmeyen elementlerin izini taşıyan, zamanın akışında şekillenen parçalardık. Adem’in cennetteki hikâyesi nasıl sonlandı bilmiyoruz, ama bizim öykümüz yeryüzünde yazılacaktı. Ait olduğumuz toprak, kaderimizin son durağıydı. Bir zamanlar sıcak bir kütle olarak savrulduk uzayda, ta ki "dur" emri gelene dek. Sonra soğuduk, yeşerdik, dengede kalmayı öğrendik. Her zerre, kendi hikâyesini taşırken, bazıları dağların zirvesinde kar olmayı diledi, bazılarıysa ne olduğunu sorgulamadan varlığını sürdürdü. Topraktan doğduk, toprağa dönecektik; arada geçen zamanda ise kendi kaderimizi yazma gücü elimizdeydi. Kim olduğumuzu, ne olmamız gerektiğini bilmek kolay değildi. Belki de asıl mesele, bu sorulara yanıt aramak.