Bir Yıldız Tut

Gecenin karanlığına sığınır gibiydim, sanki gündüz beni hep yarı yolda bırakıyordu. İçimde coşkun bir nehir akıp dururken, dışarıda her şey donuk ve sessizdi. Güneş batarken yüreğimin bir köşesi sızlıyor, gözyaşlarımın izi silinmiyordu. Aydınlık aldatıcıydı belki, ama karanlık da avutuyordu insanı. Derken, hayatın acımasız yükleri üstüme bir bir yığılıveriyordu. Zaman ve mekanın sınırları eriyip gittiğinde, kendimi bilinmez koridorlarda buluyordum. Tanıdık yüzler, yabancı bakışlar; kimi önde, kimi geride, kimi kenarda... Umutlanıyordum bir an, sonra korkuya kapılıyordum. En çok da çevremdeki kalıplara dönüşmekten çekiniyordum. İnsan kalabilmenin yollarını ararken, çağların içinde kaybolmuş gibiydim. Her adımda, insanlığımı yeniden keşfetmeye çalışıyordum.