Bir Yastıkta Kırk Yıl

Günümüz insanı, kalabalıklar içinde bile derin bir yalnızlıkla boğuşuyor. Köyler, şehirler kurup toplu yaşam alanları yaratsak da, bu mekanlar giderek ruhlarımızı sıkıştıran hücrelere dönüşüyor. Aile, en küçük sosyal birim olarak görülse de, içindeki bağlar inceldikçe yalnızlık duvarları yükseliyor. Herkesin şikayet ettiği, kimsenin istemediği bu durum, gelecekte daha büyük bunalımlara kapı aralıyor. Umutla kurulan yuvaların çöküşüne tanık olmak, yürekleri burkuyor. İletişim, samimiyetten uzaklaşıp resmiyetin soğukluğuna büründükçe, aile içindeki bağlar da zayıflıyor. Eşler arasındaki ilişki, sadece dış görünüşe dayandığında, temelsiz bir evlilik kaçınılmaz olarak sarsılıyor. Tatmin olmamış bir ruh, karşısındakinin ne kadar çekici olduğuna bakmaksızın başka arayışlara yöneliyor. Bu kısır döngü, parçalanmış ailelerin sayısını her geçen gün artırıyor.