Bir Yara Bir Dilsiz Oda

Amsterdam sokaklarında, bir danışmanlık ofisinin kapısından giren Tenzile, kırk dört yaşında olmasına rağmen çok daha yaşlı görünen bir kadın. Yüzündeki derin izler, yılların acısını değil, bir ömrün sessiz çığlığını taşıyor. Kocasının ailesi, onu bir gölge gibi sarıp sarmalıyor; eltiler, ablalar, görümceler her adımını denetliyor. Şiddetin gölgesinde boşanma hayali kuruyor, sığınma evlerinde umut arıyor ama sonunda yine o dört duvarın arasına dönüyor. Can Çelebi’nin kaleminden dökülen bu hikâye, sadece Tenzile’nin değil, dokunduğu her kadının yarasını anlatıyor. İclal Aydın’ın sözleriyle açılan sahnede, bir balık havada sallanıyor: *"Bak, tanıdın mı? İşte bu senin öz baban."* Tenzile’nin yanıtı ise bir yara kadar derin: *"Ama benim yüzüm yok ki. Sadece kocaman bir yara var."* Dudak bükerek soruyor kadın: *"Ne olmuş yaraysa?"* Cevap, sessizliğin içinde kayboluyor. Bu roman, görünmeyen yaraların,.